Rozdział I

Głowa bolała, jakby wszy postanowiły przeprowadzić z dawna odkładany remont i wszystkie naraz zaczęły bawić się wiertarkami udarowymi. Gardło było wysuszone na wiór i błagało o choćby kroplę wody. Mietek żałował, że zeszłego wieczoru tak ostro popili, zastanawiał się też co go takiego podkusiło. Co prawda było co świętować, udało im się w końcu pobić rekord Południowców w ilości włamań do pałacu na miesiąc, ale nie było to warte dzisiejszego kaca. Z trudem podniósł ociężałą powiekę i zerknął na zegar ścienny. Dziewiąta piętnaście… Powieka opadła… Dziewiąta… dziewiąta piętnaście…

- Cholera – Miecio poderwał się gwałtownie potęgując nieznośny ból głowy i przy okazji zrzucił z siebie Henia – Wstawaj! Jesteśmy już spóźnieni!

Nie drzyj się tak, błagam – jęknął Henio – Głowa mnie boli… - i nakrył się znowu kołdrą.

Miecio podsunął mu pod nas zegar.

- O cholera! – zaklął Heniek – czemu mnie nie obudziłeś!

- Nie marudź, tylko zakładaj spodnie i biegiem! – Mietek rzucił w niego rzeczoną częścią garderoby i zaczął zacierać ślady ich bytności w postaci dwunastu opróżnionych butelek.

- Zostaw to! Nikt tu nie chodzi, a nawet gdyby to wezmą za pozostałości po jakiś Ósemkach – Henio w pośpiechu złapał jeszcze butelkę z wodą stojącą pod ścianą i obaj wybiegli z budynku…

***

Ulica przed Urzędem Obsługi Prowincji Karoliny była wypełniona kobietami. Kolejka do środka była szeroka na cztery osoby i zawijała aż za róg Gregory’s Street.

- Chyba nie przejdziemy tędy.

- Dobra, chodź od tyłu. Tylko, żeby nas nikt nie zobaczył.

- Jeśli się dowiedzą się, że tyle przez nas stoją, bo się spóźniliśmy to nas oskórują!

***

- Ma Pani wspaniałe włosy! Na pewno książę się nimi zachwyci! A jaki uśmiech! No proszę! Jeszcze poproszę podpisik i proszę prosić kolejną osobę. Ale to chyba czysta formalność dam głowę, że już mamy przyszłą królową!

- Heniu, musisz?

- Cicho – mruknął Heniek– jak im się posłodzi to się nie będą wydzierać, a tego, przy obecnym stanie, chyba bym nie zniósł.

Mietek musiał przyznać mu rację, mimo ciągłego okładu z lodu, głowa nadal straszliwie bolała.

- Witam Panią serdecznie! Co za wdzięk! Co za klasa! Głowę w prawo poproszę. Wyśmienicie! I podpisik…

***

Mieciu, dużo ich jeszcze? – Heniu oparł głowę na ręce – nie wiem ile jeszcze wytrzymam.

***

… oczywiście, dziękuję i do widzenia. Nie mogę się doczekać kiedy zobaczę Panią w Biuletynie!

- To już ostatnia! – wesoło oznajmił Mieciu – okropne te baby! Że też wszystkie muszą kochać się akurat w księciu!

- Zapominasz się! – kości aż zatrzeszczały, gdy Heniu wstał od stołu – My też mamy w końcu kandydatkę!

- Wiem, wiem – mruknął Mietek – ale gdyby ich tyle nie było, mielibyśmy prostsze zadanie. Dobra dawaj tą kartę i wysyłamy!

- Jaką kartę?

- No tej naszej, co to mieliśmy ją przepuścić dalej.

- A to ty jej nie masz? – Heniu z niepokojem spojrzał na kolegę – Ja to nawet nie pamiętam kto to miał być!

- Naprawdę? – Miecio wyraźnie się wystraszył – Ja też nie wiem która.

- To miała być córka, któregoś z naszych, nie? A ta ruda? Zaraz, jak jej tam było… Singer! Ona nie jest przypadkiem od Shaloma?

- On chyba faktycznie coś o niej mówił…

Chłopacy rzucili się zaraz szukać odpowiedniej karty. Nie było to trudne leżała prawie na wierzchu. America była jedną z ostatnich.

- Ale się nie postarali! Zobacz Mieciu, trzy języki, gra na pianinie… Dopiszemy jej jeszcze znajomość włoskiego i taniec…

- I grę na flecie i skrzypcach!

Z poprawieniem karty zgłoszeniowej uwinęli się raz dwa i gdy przyszedł kurier mieli już przygotowaną dla niego przesyłkę. Gdy wychodził minął się w drzwiach ze zdyszaną dziewczyną.

- Jagódka! Co tu robisz? – zdziwił się Miecio.

- Ja… miałam… się zgłosić… - każde słowo poprzedzał szybki wdech – Tata… mnie… przysłał…

- Przecież twój ojciec jest przeciwny Eliminacjom! To ON cię przysłał?

Jagódka, która miała nadal problemy ze złapaniem powietrza, kiwnęła tylko głową.

- Mieciu, chyba narozrabialiśmy. Dzwoń do chłopaków, niech wprowadzają plan B…